اعتراضات فوریه ۲۰۱۱ علیه حکومت معمر قذافی در لیبی به درگیریهای خشونتآمیز مخصوصا در شهرهایی مانند بنغازی، مصراته و طرابلس تبدیل شد و ظرف چند روز دهها کشته برجای گذاشت. تا اواخر فوریه، وضعیت به درگیری مسلحانه آشکار بین نیروهای وفادار به قذافی و معترضان تبدیل شد. لیبی عملاً به دو اردوگاه تقسیم شده بود: رژیم قذافی که هنوز طرابلس و بخشهایی از غرب را در اختیار داشت و با ارتش، واحدهای نخبه، سرویسهای امنیتی و مزدوران خارجی ادعایی، سرکوب را پیش میبرد؛ و در مقابل، مخالفانی که در شرق لیبی گرد هم آمده بودند؛ ترکیبی از شبهنظامیان محلی، نظامیان جداشده، داوطلبان و چهرههای سیاسی که شورای ملی انتقالی (NTC) را تشکیل داده بودند.
در سطح بینالمللی نیز بحران لیبی به سرعت جهانی شد: سازمان ملل چارچوب حقوقی مداخله را فراهم کرد، ناتو و متحدانش (ائتلاف ناتو شامل ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، کانادا، بلژیک، دانمارک، نروژ، اسپانیا، ترکیه و دیگران بود. شرکای غیر ناتو مانند قطر، اردن، سوئد و امارات متحده عربی نیز در این امر مشارکت داشتند.) و بازیگران منطقهای مانند اتحادیه عرب و اتحادیه آفریقا هر یک نقشی ایفا میکردند.